My Traffic Life

I am Mae German. 32 years old. Born in Mangatarem, province of Pangasinan. I was taught and trained by Juan Dela Cruz, and I am currently being trained for more by Uncle Sam. Writing since the age of 12. Blogging since 2001. I keep a notebook and a pen in my bag, on my bedside table, and inside the bathroom. Misses a lot. Sometimes even my own voice. Loves to laugh. Sometimes even at myself. I am a work in progress. My ultimate dream is to be a SAHM. That is, if I am bound to have that chance in this lifetime... and I am.

My Traffic Rules

Don't take my words personally. At times, not even literally. This is my journal. You're my reader. My spectator. Applaud. Yawp. Yawn. Smile. Frown. Rave. Rant. Or not. Neither can I see you from where I am standing nor can I hear you.

This is not my life. Maybe just a part of it. But this is me meandering through life. My emotions fluctuate. My opinion varies. If it's too hot in here and you can't take it, leave. If it's dull and too cold, go somewhere else for warmth. I won't wipe the frown on your brow.

My stories, unless stated otherwise, are mostly fictional. Fiction could be based on reality. Still, they are fiction. Don't own it. Don't live in it. It is what it is. Leave it.

Watch out for the traffic light. Follow the rules. Cruise.

more...

Currently reading:

Mae's List »

Send a Gift

Sa aking paglalakbay sa lungsod ng Maynila, partikular sa Roxas Blvd., kung saan matatagpuan ang Breakwater at ang dating Baywalk, madami akong nakitang mga nagde-date. Noong mga panahong iyon ay wala naman ako ka-date kundi si Casiong (ang aking Point-n-Shoot digital camera).

Isa akong tagamasid, lihim na naaaliw sa mga kabataang tila kinikilig sa bulong ng kanilang kasintahan. Lihim na nagagalak sa tuwinang makakakita ng lolo at lolang magkahawak ang mga kamay habang dahan-dahang naglalakad. Lihim na nangangarap na sana balang araw hindi na camera ang hawak ko sa tuwing mamamasyal ako sa tabing-dagat.

Wala na ang Baywalk nang aking lisanin ang Pilipinas. Kahit na unti-unti nang napupuno ng basura ang karagatan, ang Breakwater ay naroon pa din na patuloy na sumasaksi sa mga pusong nagmamahalan.

Kaya kong kalimutan ang dumi na aking nakita at ang simoy ng hanging aking nalanghap, ngunit hindi ang magagandang tanawin ng mga pamilya at magsing-irog na aking napagmasdan. Madami pa din sa atin ang mas pipiliing tipanan ang lugar kung saan tanaw ang paglubog ng araw.

Ang paglubog ng araw sa Manila Bay ay patuloy na magbibigay ng pag-asa sa puso ninuman, higit sa lahat sa puso ng ating Inang Bayan.

Saan ang date ninyo, mga ka-LP?

Readers have left 24 comments.

1. Untitled
milet, Unregistered

ako'y iyong napangiti sa iyong lahok.

salamat sa pagbisita. maligayang LP!